Gitary z XVII w. miały cztery podwójne chóry nastrojone jak wewnętrzne struny lutni. W XVII i XVIII w. powszechna była także gitara z pięcioma podwójnymi chórami. W XVIII w. znano także gitarę z sześcioma pojedyńczymi strunami. Z miejsca zyskała ona sobie bardzo dużą popularność, gdyż nie wymagała aż tak skomplikowanej techniki gry. Włoska gitara z tego okresu posiadała mocno uwypuklony spód i proste boki. Grano na niej w ten sposób, że plektronem uderzano w pięć podwójnie lub potrójnie naciągniętych strun.

Gitara średniowieczna wycinana była z jednego kawałka drewna. W otwór pod gryfem grający wsadzał kciuk, natomiast struny były montowane na samym dole korpusu i szły nad podstawkiem. Gitary w okresie renesansu korpusem wyglądały jak pudło, ale struny miały strój lutni. Zazwyczaj używano ich w kręgach dworskich.

Sława gitary trwa aż do dzisiaj, na dodatek nosi ona miano ulubionego przez muzyków instrumentu towarzyszącego. Obecnie prym wiodą trzy typy gitar: gitary klasyczne, akustyczne i elektryczne. XIX w. w historii gitary zapisał się częstymi próbami przebudowy tego instrumentu, lecz raczej próby te nie zdały egzaminu i żadna z nowości nie upowszechniła się na masową skalę.

Gitara jest instrumentem muzycznym z grupy chordofonów szarpanych typu lutniowego o płaskim spodzie i pudle w kształcie ósemki. Na nasz kontynent gitara dostała się przez Hiszpanię (najprawdopodobniej dzięki Arabom) i już w okresie średniowiecza rozpowszechniła się na całym kontynencie. Z reguły gitary wyposażone są w sześć strun, ale wersja rosyjska ma ich siedem. Zdarzają się gitary wykorzystywane w wersji rozrywkowej mają po dwanaście strun.